Łukasz Ratz (ur.1982) rysownik, niezależny artysta uprawiający, jak to sam określa żartobliwy nadrealizm, kulfonizm, schizopop lub reprezentacjonizm. W swoim dorobku ma ponad dwa tysiące rysunków, kilka instalacji, krótkie teksty teoretyczne, opowiadania i wiersze, z czego większość publikuje na stronie www.ratz.pl. Jako grawitujący w stronę punkowych, anarchistycznych klimatów, utożsamiający się z hasłem “anything goes” twórca nadał sobie tytuł Nagi Król Urojonego Królestwa będący w istocie ironią, parodią wszelkich tytułów i odznaczeń. Inspiruje się głównie nauką, którą uznaje za jedyne wiarygodne źródło wiedzy o tym, co nas otacza, tradycjami duchowymi takimi jak buddyzm zen czy adwajtawedanta, choć jest zdeklarowanym ateistą, oraz sztuką art brut, sztuką tzw. umysłowo chorych, którą uważa za równie istotną, co zjawiska sztuki tzw. profesjonalnej.

Wyróżniony udziałem w zbiorowych wystawach takich jak: “Podróż Wokół Czaszki” w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie (2010r., kuratorzy: Ewa Gorządek, Stach Szabłowski), “White Cubes/Black Holes” w Galerii AS w Krakowie (2011r., kurator: Kuba Woynarowski) oraz innymi mniejszymi wystawami w takich miejscach jak galeria Schody (2006), InfoGaleria (2007), galeria Zoya (2009), klubokawiarnia OSIR (2010), klubokawiarnia PareOsob (2015). W 2013r. został bohaterem filmu dokumentalnego pt. “Psychol” autorstwa Aleksandry Panisko. Współpracuje z firmą Buh Buh. Jego rysunki posłużyły jako wzory na koszulki, które można kupić w sklepie internetowym na stronie bubuh.pl.

Twórczość Ratza jest wielowątkowa i nie daje się sprowadzić jedynie do imaginacyjnych rysunków i obiektów. Dziełem samym w sobie jest strona www.ratz.pl (lub lukeratz.com), która w założeniu ma być możliwie najobszerniejszą dokumentacją jego twórczości. Dokumentacja jest wynikiem przekonania, że umysł i kreatywność są algorytmizowalne, że heurystyki, gramatyki, modele, algorytmy, sposoby myślenia, którymi posługuje się artysta mogą być kopiowane, odtwarzane.

Wiąże się to z hasłem — demitologizacji. Ratz jest przekonany, że integralną częścią twórczości było/jest zwykle — udawanie, pozowanie, stwarzanie pozorów, które w efekcie nie osłania procesów, które doprowadzają do powstania dzieła. Stąd kompulsywne demitologizowanie, pokazywanie najdrobniejszych, najmniej istotnych z punktu widzenia widza szukającego estetycznych unieś, szkiców czy facebookowych wypowiedzi. Ważna staje się tu chronologia by zrozumieć proces ewolucyjnych zmian.

Wiąże się to również z coming outem, którego Ratz dokonał w filmie “psychol” w którym przyznał, że jest schizofrenikiem paranoidalnym. W tym kontekście cała ta dokumentacja staje się dokumentem psychiatrycznym, mówiącym o tym czym jest choroba umysłowa lub czym jest psychiatria, jak trudna jest diagnostyka i jednoznaczne postawienie granicy między normalnym a patologicznym.

Teksty teoretyczne: “krótki futurologiczny szkic o reprezentacjoniźmie” (2014), “tkanie tkanek”, wywiady.

Łukasz Ratz (ur.1982) rysownik, niezależny artysta uprawiający, jak to sam określa żartobliwy nadrealizm, kulfonizm, schizopop lub reprezentacjonizm.

W swoim dorobku ma ponad dwa tysiące rysunków, kilka instalacji, krótkie teksty teoretyczne, opowiadania i wiersze, z czego większość publikuje na stronie www.ratz.pl. Jako grawitujący w stronę punkowych, anarchistycznych klimatów, utożsamiający się z hasłem “anything goes” twórca nadał sobie tytuł Nagi Król Urojonego Królestwa będący w istocie ironią, parodią wszelkich tytułów i odznaczeń. Inspiruje się głównie nauką, którą uznaje za jedyne wiarygodne źródło wiedzy o tym, co nas otacza, tradycjami duchowymi takimi jak buddyzm zen czy adwajtawedanta, choć jest zdeklarowanym ateistą, oraz sztuką art brut, sztuką tzw. umysłowo chorych, którą uważa za równie istotną, co zjawiska sztuki tzw. profesjonalnej.

Wyróżniony udziałem w zbiorowych wystawach takich jak: “Podróż Wokół Czaszki” w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie (2010r., kuratorzy: Ewa Gorządek, Stach Szabłowski), “White Cubes/Black Holes” w Galerii AS w Krakowie (2011r., kurator: Kuba Woynarowski) oraz innymi mniejszymi wystawami w takich miejscach jak galeria Zoya, InfoGaleria, galeria Schody, klubokawiarnia OSIR. W 2013r. został bohaterem filmu dokumentalnego pt. “Psychol” autorstwa Aleksandry Panisko. Współpracuje z firmą Buh Buh.

Tkanie Tkanek to wystawa składająca się z kilkunastu wybranych prac z lat 2002–2010. Poza całkowicie swobodną ekspresją i czysto formalnymi zabawami znajdują się w nich symboliczne odniesienia do transhumanizmu i są one medytacją nad epistemologią, trudną konfrontacją człowieka ze złożonością zjawisk, jego próbą przekroczenia swoich poznawczych i fizycznych ograniczeń. Obszerniejszy tekst — Tkanie Tkanek — na www.ratz.pl.

Ratz: rocznik 1982, jego edukacja jest tak mało istotna, że mówi o sobie samouk. Rysownik zajmujący się precyzyjnym konstruowaniem swojego urojonego świata. Mówi, że uprawia schizo-pop lub żartobliwy nadrealizm i że jest Nagim Królem Urojonego Królestwa. Jego twórczość wyzbyta jest głębszych treści, to schizofreniczny konkretyzm, czyste abstrakcyjne formy, biologiczno-mechaniczne, transparentne nie-wiadomo-co. Hasło — Anything goes — to jego motto. Woli żeby było ciekawie aniżeli ładnie.

Tworzy również instalacje, obiekty przypominające zwyczajne śmieci a w chwilach wyciszonej paranoi uprawia performance i robi video-arty. Niezrzeszony, socjopata nie lubiący grupowych inicjatyw — anarchistycznie łamie swoją zasadę i czyni wyjątek dla buh buha skuszony tymi niebotycznymi kwotami, które wartkim strumieniem spływać będą teraz na jego konto. Mieszka w Błoniu niedaleko Warszawy. Zainteresowany neuroscience i zen, lubi melony.

Łukasz Ratz — ur. 29.06.1982. mieszka w Błoniu (nie w Błoniach lub na Błoniach) koło Warszawy...

W wieku 12 lat postanowił zostać rysownikiem ponieważ z łatwością można było zauważyć, że jedyne, co naprawdę dobrze mu wychodzi to rysowanie i bujanie w obłokach, myślenie o różowych melonach itp. Po ukończeniu błońskiej podstawówki dostał się do liceum plastycznego w Warszawie. W 2000 roku po raz pierwszy trafił do szpitala psychiatrycznego. Diagnoza — schizofrenia paranoidalna — stała się główną inspiracją dla jego radosnej twórczości.

Po powrocie do szkoły Ratz świadomie komponował świadectwa tak by pojawiały się na nich głównie oceny mierne — to był najdłuższy i najbardziej spektakularny performance w historii twórczości Ratza — spektakularnie oblał też maturę z historii w 2002 roku, potem jeszcze raz w 2003 by na koniec pogodzić się z koniecznością uczzłowieczenia i zaliczyć ten banalny egzamin na ocenę dobrą. Potem (2004) dostał się na wydział grafiki na Najwyższej Akademii Najpiękniejszych Sztuk w Warszawie by po roku przekonać się, że egzaminy z historii sztuki są tak samo śmiertelnie nudne.

Od 2006 roku skrupulatnie dokumentuje swą twórczość publikując wszystkie wykonane przez siebie rysunki w sieci. Daje kompulsywnie upust swojej maniackiej naturze tworząc blogi rysunkowe trwające po kilka miesięcy, codziennie umieszczając na ratz.pl co najmniej jeden rysunek. W przerwach od rysowania oddaje się hobbystycznie lekturom o neuroscience, filozofii umysłu, filozofii wschodu. Od czasu do czasu kiedy weźmie na litość jakiegoś galernika udaje mu się pokazać swój urojony świat publiczności. Poza tym jest przekonany, że nie istnieje i że to bio to jakaś zupełnie absurdalna mitologia. Obecnie nie pijący i nie palący kawaler z własnym kwadratem. Jeśli doczytałeś do końca — nie przejmuj się — życie Ratza się jeszcze nie skończyło. Peace.